SUYUN ÜSTÜNDE YÜRÜYEN "CAHİL"

29 Mayıs 2010 Cumartesi

Bir zamanlar, dindar geçinen bir adam nehir kenarında yürüyordu. Bu adam, başkalarına baktığı zaman onların hatasını görür, pervasızca atılarak onları “düzeltirdi.” Nehir kenarında yürürken yine insanların ne kadar eksik ve hatalı hayatlar yaşadığını düşünüyordu.
Derken, bir ses onu düşüncelerinden sıyırdı. Birisi yüksek sesle Allah’ı zikrediyor, yani anıyordu. Adam kendi kendisine:
“ Hiç faydası yok!” dedi. “Çünkü yanlış söylüyor. ‘Ya Hu’ demesi gerekirken ‘U Ya Hu’ diyor.”
Dikkatli bir düzeltmen olarak adamı uyarmayı kendisine vazife bildi. Diğer zavallı adama belli ki kimse yol göstermemişti!
Ses nehrin öteki yakasından geliyordu. Hemen bir kayık kiralayıp o tarafa geçti. Sesin geldiği yere doğru yürümeye başladı. Nihayet, sazlardan yapılmış bir kulübe çıktı karşısına. Kulübenin içinde derviş kıyafetleri içinde bir adam sağa sola sallanarak dua ediyordu.
“Dostum” diyerek onun zikrini böldü bizim çok bilmiş adam. “Duayı yanlış okuyorsun. Bunu söylemek benim görevim, çünkü doğruları söyleyen sevap kazanır. Bak, o duayı şöyle söylemen gerekir” diyerek adama anlattı.
“Teşekkür ederim” dedi öteki adam tevazuyla.
İlk adam kayığına bindi ve iyi bir iş yapmanın memnuniyetiyle geldiği tarafa kürek çekmeye başladı. Bu sırada, kulübeden hiç ses gelmediğini fark etti. Ama ne olursa olsun, görevini layıkıyla yapmıştı, önemli olan da buydu.
Sonra, kulübedeki dervişin yine o hatalı “U Ya Hu!” diye zikretmeye başladığını duydu. “İnsanoğlu böyle işte!” diye kendi kendisine yakındı. “Hatalanndan bir türlü vazgeçmek bilmiyor.”
Birden, kulübenin bulunduğu yakadan birinci dervişin suyun üzerinde kendisine doğru hızlı adımlarla yürüdüğünü gördü. Şaşkınlık içindeydi. Kürek çekmeyi bıraktı. Nihayet derviş ona yetişti ve sordu:
“Kardeşim, seni rahatsız ettiğim için özür dilerim. Ama bana öğrettiğin duayı tekrarlar mısın? Korkarım onu unutmuşum.”