Doğumdan sonra hayat var mı?

8 Haziran 2010 Salı

Anne rahmine düşen ikiz kardeşler önceleri her şeyden habersizdi. Haftalar birbirini izledikçe onlar da geliştiler. Elleri, ayaklan, iç organlan oluşmaya başladı. Bu arada, etraflannda olup biteni fark etmeye başladılar. Bulundukları rahat, güvenli yeri tanıdıkça mutluluklan arttı. Birbirlerine hep aynı şeyi söylüyorlardı:
“Anne rahmine düşmemiz, burada yaşamamız ne harika değil mi? Hayat ne güzel şey be kardeşim!”
Büyüdükçe, içinde vaşadıklan dünyayı keşfe koyuldular. Öyle ya, hayatın kaynağı neydi? Işte bunu araştırırken, karşılanna anneleriyle onlan birbirine bağlayan kordon çktı.
Bu kordon sayesinde, hiçbir zahmet çekmeden, güven içinde beslenip büyütüldüklerini tespit ettiler.
“Annemizin şefkati ne kadar büyük! Bize bu kordonla ihtiyacımız olan her şeyi gönderiyor.”
Artık aylar birbiri ardınca geçiyor, ikizler hızla büyüyor, diğer bir deyişle ‘yolun sonuna yaklaşıyordu. Bu değişiklikleri hayretle gözlemlerken, bir gün gelip bu güzelim dünyayı terk edeceklerinin işaretlerini aldılar.
Dokuzuncu aya yaklaştıklarında, bu işaretleri daha kuvvetli hissetmeye başladılar. Durumdan telaşlanan ikizlerden birisi diğerine sordu:
“Neler oluyor? Bütün bunların anlamı nedir?
Öteki daha sakin ve aklı başındaydı. Üstelik, bulunduklan bu dünya çoğu zaman ona yetmiyor; duyguları daha geniş bir ~.lemi arzuluyordu. 0 cevap verdi:
“Bütün bunlar, bu dünyada daha fazla kalamayacağız anlamına geliyor.” Ve ekledi:
“Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz.’
“Ama ben gitmek istemiyorum” diye haykırdı kardeşi. ‘‘Hep burada kalmak istiyorum.
“Elimizden gelen bir şey yok. Hem, belki doğumdan sonra hayat vardır.”
“Bize hayat veren o kordon kesildikten sonra bu nasıl mümkün olabilir ki?” diye cevapladı öteki. “Bize hayat veren kordon kesilirse nasıl hayatta kalabiliriz, söyler misin bana? Hem, bak bizden önce başkaları da buraya geldi ve sonra da gittiler. Hiçbirisi geri gelmedi ki bize doğumdan sonra hayat olduğunu söylesin. Hayır, bu her şeyin sonu olacak.” Bütün bunlan söyledikten sonra ekledi:
“Hem, belki de anne diye bir şey de yok!’
“Olmak zorunda” diye itiraz etti kardeşi. “Buraya başka türlü nasıl gelmiş olabiliriz, nasıl hayatta kalabiliriz ki?”
“Sen hiç anneni gördün mü?” diye üsteledi öteki. “O belki de sadece zihinlerimizde var. Bir annemiz olduğu düşüncesi bizi rahatlattığı için onu belki de biz uydurduk.”
Böylece, anne rahmindeki son günleri derin sorgulamalar ve tartışmalarla geçti.
Sonunda doğum anı geldi çattı. Ikizler dünyalannı terk ettiklerinde gözlerini başka bir dünyaya açtılar ve sevinçten ağlamaya başladılar. Çünkü gördükleri manzara hayallerinin bile ötesindeydi.